Op avontuur in Guangxi province met als hoofddoel de beroemde rijstterrassen in China
De rijstterrassen in China zijn ons doel. De reis brengt ons naar Guangxi province in het Zuiden van China. Wellicht heb je wel eens van de plaats Guilin gehoord. Waar sommigen zich verplaatsen naar de populaire plaats Yangshuo zijn er slechts weinigen die doorreizen naar Ping’an en Longsheng. Een plek waar een lint van kleine bergdorpen de groene rijstvelden aan elkaar rijgen. Daar waar minderheden in de meerderheid zijn en magnifieke uitzichten eerder regel dan uitzondering zijn.
Hallo Yangshuo
Een taxi die bij ons de APK niet zou doorstaan houdt halt op het station, dat een dikke twintig kilometer van Yangshuo vandaan ligt. De chauffeur draait met de hand het raampje naar beneden en schreeuwt op vragende toon onze bestemming. We knikken en vragen ons direct af waar alle fatsoenlijke taxi’s zijn gebleven. De man met een groezelig overhemd en duidelijk te grote pantalon zet zonder enig enthousiasme de meter aan en wenkt dat we zelf even de bagage in de kofferbak moeten gooien. Gelukkig duurt de rit niet te lang, want als ongemakkelijkheid een competitie was, won deze tocht ruimschoots. Bij aankomst duwen we de man de gevraagde yuan in de hand en persen er in ons beste Chinees xiè xie (dankjewel) en zài jiàn (tot ziens) uit.
Voor het plaatje
Hoewel we zelf zeker al wat plannen hebben voor ons verblijf in Yangshuo informeren we bij de receptioniste van het Yangshuo River View Hotel naar tips. ‘Fietsen,’ is haar eerste tip. Om haar enthousiasme niet te bederven, verklappen we niet dat we dat zelf al op ons spreekwoordelijke programma hadden gezet. ‘En verder….?’ Niet van haar stuk te brengen, pakt ze door op het onderwerp fietsen. ‘We verhuren fietsen, zal ik er een voor jullie reserveren?’ Knikkend stemmen we toe en herhalen onze vraag. ‘En verder?’ Ze wijst naar buiten. Daar op de Li-rivier zie je de aalscholvervissers. Mooi om te zien, van origine vingen onze opa’s samen met deze vogels ook echt vis, maar de mannen die je nu op de bamboevlotten ziet, doen het enkel voor het geld. Voor het mooie plaatje, dat toeristen graag zien. Niets echts meer aan,’ verzucht ze.
Op de pedalen
Zonnebrand. Check. Water. Check. Goede fiets. Ai. Lastig. Van de reeks fietsen die het hotel ter beschikking heeft, duurt het even voordat we – in onze ogen – een goed exemplaar hebben gevonden. Het zadel te wiebelig. Het stuur te gammel. Goedwerkende remmen, een zeldzaamheid. Op de goedgekeurde fietsen laten we de drukte van deze populaire plaats achter ons. Op naar Moon Hill. Vanwege zijn bijzondere vorm een ware publiekstrekker. Vanaf een afstandje is de rotsformatie eigenlijk het mooist, maar we zetten de fietsen even op slot en bedwingen de ruim 800 treden naar de top. Bezweet concluderen we dat ondanks de drukte, het mooie uitzicht alles in een klap goed maakt.
Hou een briefje van 20 yuan bij de hand
Natuurlijk kun je in Yangshuo aan boord van de vele schepen stappen om een ‘cruise’ over de Li-rivier te maken. We gaan voor een andere optie. Per bus rijden we naar het nabijgelegen Xingping, een vissersdorp ongeveer 25 kilometer verderop. Vanaf de kleine boot genieten we intens van onze tocht. Dat zouden we vermoedelijk op een van de grotere schepen zeker minder fantastisch hebben gevonden. In anderhalf uur trekt het landschap langzaamaan voorbij. De grillige pieken van het alom aanwezige karstgebergte – dat sinds 2014 zelfs officieel uitgeroepen is tot UNESCO Werelderfgoed – al dan niet voorzien van bijzondere namen, de waterbuffels die ongestoord een bad in de rivier nemen, jong en oud op een bamboevlot, de ene keer als vervoermiddel de andere keer uit commercieel oogpunt. Hierbij een kleine tip; zorg dat je een briefje van 20 yuan bij je hebt, je merkt vanzelf waarom.
In een van de vele restaurantjes die West Street in Yangshuo rijk is, slaan we, zoals de vele backpackers hier de good old Lonely Planet open om uit te vogelen hoe we het beste van hieruit naar Ping’an en Longsheng kunnen reizen. Een jonge gast aan het tafeltje naast ons, zet zijn grote fles Tsingtao bier neer en leest ongegeneerd de bladzijden van onze reisgids mee. ‘Gaan jullie daarnaartoe?’ klinkt het met een Australisch accent. ‘Stunning,’ lacht hij en zet het Chinese gerstenat aan zijn mond. ‘Cheers, mates!’
Vergezichten en idyllische dorpjes
Wie een draak wil temmen, moet lang op z’n billen zitten. Het had zo een Chinees spreekwoord kunnen zijn. Dat is het echter niet. Het is de bittere waarheid van de busrit van Yangshuo naar Ping’an en Longsheng. In kilometers een slordige 150 op de teller, in tijd, pak hem beet, zo’n vier tot vijf uur op de klok. Naar mate de bus de hoogte meer en meer moet bedwingen, hoe meer mensen bleek om de neus beginnen te worden. Bochten en bergweggetjes, niet ieders maag is er tegen bestand.
De wielen van de bus komen tot stilstand, bestemming bereikt. Tot opluchting van veel passagiers. Een dame, ergens in de twintig, houdt een bordje met onze namen erop vast en glimlacht verlegen naar eenieder die het voertuig verlaat. Weifelend steekt ze haar hand op als ze ons in het vizier heeft. Ping, zoals we haar mogen noemen, is gehuld in een kleurrijke top en op het hoofd draagt ze een soort tulband. Althans, zo lijkt het. Op weg naar ons houten huis in de bergen deelt ze mee dat ze tot de Yao minderheid hoort.
“Wij vrouwen, staan bekend om ons lange haar,’ wijzend op haar ‘tooi’. ‘Het haar van mijn moeder is wel twee meter lang.’ Als je denkt dat dat lang is, moet eens in het dorp Huangluo gan kijken, dat bekend staat als ‘long hair village’. De vrouwen van de Yao-stam hebben er zulk lang haar dat het een vermelding kreeg in het Guinness Book of Records.’
Verse kip
Met een welkomstglaasje baijiu (een sterke graanjenever) in de hand vraagt onze gastvrouw wat we vanavond willen eten. ‘Waarom wil ze dat nu al weten?’ vragen we onszelf af. “Verse kip met groenten,” prijkt er onder andere op de handgeschreven menukaart. ‘Zal wel andersom moeten zijn, typisch Aziatisch foutje,’ gokken we. Het moedertje des huis komt eraan gedribbeld om de bestelling op te nemen. Met de vinger wijzen we het gerecht aan.
Stilzwijgend, loopt ze naar de keuken, steekt een mes in het zakje van haar schort, loopt naar buiten, pakt een kip en……..
Vroeger dan we eigenlijk hebben kunnen, staat Ping op ons op de veranda te wachten. Tijd om de meer dan 700 jaar oude rijstvelden in te duiken. ‘De Zhuang, een lokale etnische bevolkingsgroep die nog steeds in dit gebied woont, heeft de terrassen honderden jaren geleden aangelegd,’ legt ze uit laverend over de goed onderhouden uitgehakte wandelpaden, die ons naar de mooiste uitzichtpunten leiden. Ze houdt stil en vraagt,’ Als je zo kijkt, waar doet dit je dan aan denken?’ Het antwoord niet afwachtend, ‘De ruggengraad van een draak. Daarom wordt het hier in Longsheng ook wel de Longji Dragon’s Backbone Rice Terraces genoemd.’
De Rijstterrassen in China zijn UNESCO Werelderfgoed
Mooie vergezichten, idyllische dorpjes, provisorische hangbruggetjes en hier en daar een visser. Je waant jezelf hier regelrecht in een ansichtkaart. Vanaf een van de toppen, sommige tikken met gemak de 1.000 meter hoogte aan, kijken we neer op het dal dat bezaaid is met piepkleine dorpjes. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze regio in 1997 door UNESCO erkend is als Werelderfgoed.
Net als we denken dat het niet perfecter kan, verschijnt er een Miao dame in traditionele kledij. Dit bergvolk ken je wellicht onder de naam Hmong, zoals ze in buurlanden Laos en Vietnam worden genoemd. Het borduurwerk van haar kleding is een lust voor het oog. De kleuren, de patronen. Schitterend. ‘Je moet haar en haar familie eigenlijk eens zien tijdens een lokale feestdag,’ zegt Ping. ‘Dan hebben ze hun mooiste gewaden aan en ze zijn bovendien rijkelijk versierd en behangen met zilveren accessoires. Soms trekt deze stam de feestkleding ook op doordeweekse dag uit de kast, zo verdienen ze een centje bij. Toeristen vinden het prachtig om de overweldigende natuur en een fraai uitgedoste local in een plaatje te vangen.’
Zonder rijstterrassen in China geen bezoekers
Toerisme is belangrijk voor deze regio, het is op dit moment de grootste bron van inkomen. ‘Eigenlijk verdient de bevolking in plaatsen als Ping’an, Tiantouzhai en Dazhai, die rondom de rijstvelden van Longsheng liggen meer geld aan de toeristenindustrie dan aan het daadwerkelijk verbouwen en verkopen van rijst,’ zucht Ping schouderophalend. ‘Ik ken genoeg boeren die het liefst zouden stoppen met de rijstbouw, maar zonder rijst geen toeristen en zonder toeristen geen extra geld.’
Met die gedachten schuiven we aan in een lokaal restaurantje voordat we verder reizen. ‘Het is nu niet het seizoen, maar in de wintermaanden, staat er hier hond op het menu. Zelf heb ik het nog nooit gegeten,’ voegt ze er snel aan toe,’ maar het schijnt dat je er lekker warm van wordt.’ Voor ons geen hond in de pot, ook geen verse kip, we houden het bij een andere lokale specialiteit, plakrijst, geserveerd in bamboe.
Vanaf het busstation kijken we nog een keer over de schouder achterom. ‘Dit is onbetwist het mooiste stukje China,’ besluiten we.
Dit artikel over de rijstterrassen in China schreef ik voor/verscheen eerder in Azië Magazine
Ligging en bereikbaarheid rijstterrassen in China
Yangshuo, gelegen in het Zuiden van China, beschikt zelf heeft geen vliegveld, het nabijgelegen Guilin heeft wel een redelijk groot vliegveld. Met KLM – in samenwerking met China Eastern – vlieg je via Shanghai naar Guilin. Ook een vlucht met een overstap in Beijing is mogelijk.
Meerde bussen per uur rijden van Guilin naar Yangshuo, die er een uurtje over doen. Vanuit Yangshuo of Guilin pak je ook gemakkelijk de bus richting Ping’an/Longsheng. Dankzij een in 2016 geopend treinstation in het nabijgelegen Xingping kun je Yangshuo nu beter met de trein bereiken. Er zijn verbindingen met onder meer Guangzhou, Shenzhen en Guilin.
Klimaat en beste reistijd
De beste tijd om Yangshuo te bezoeken zijn de maanden eind maart tot en met mei en eind september tot en met november. Tijdens deze maanden is het weer goed en heb je vaak zonnige dagen met temperaturen die schommelen tussen de 20 en 30°C.
De beste reistijd voor Ping’an en Longshen is van april t/m september. In september vindt de rijstoogst plaats. Ga je in het laagseizoen (december bijvoorbeeld) dan is het stil en koud in Ping’an. Vanwege de hoogte is er veel mist, wat het uitzicht belemmert. Bovendien staat er in deze periode geen rijst meer in de velden.
Accommodaties in en rond de rijstterrassen in China
Het River View Hotel biedt betaalbare kamers in Yangshuo, aan de prachtige rivier de Li. Op 2 minuten wandelafstand bevindt zich de beroemde West Street.
De Ridge Inn ligt in Ping’an Rice Terrace, Longsheng met uitzicht op de indrukwekkende rijstterrassen.
Tips voor je bezoek aan de rijstterrassen in China
- Er zijn niet zo gek veel accommodaties in Ping’an en omgeving, vooraf reserveren is aan te raden.
- Sla wat snacks in voordat je naar the Dragon’s Backbone area reist. In Ping’an zijn slechts een handvol winkeltjes, het aanbod is beperkt en de prijzen liggen wat hoger dan in Yangshuo en Guilin.
- Neem niet te veel bagage mee. Heb je de mogelijk je bagage in bijvoorbeeld Yangshuo of Guilin op te slaan, doen. Hoe minder je bij je hebt, hoe beter. Om bij je accommodatie te komen, moet je klimmen. Kun of wil je je bagage niet ergens stallen? De locals zijn in te huren om het zware werk bergopwaarts voor je te verrichten.
- Je kunt in deze omgeving niet pinnen, dus zorg voor contant geld.