Kabouters, kapotte schoenen en bevers op Promenade de la vallée des fées
Het startpunt van de Waalse wandeling luisterend naar de idyllische naam Promenade de la vallée des fées is bij bierliefhebbers absoluut een begrip. Achouffe, de plaats waar we het over hebben, is niet alleen het thuis van Brasserie La Chouffe, maar dient eveneens als uitvalsbasis voor een fijne tocht in de aangrenzende natuur.
De muts van Marcel
Nog voordat we de auto hebben geparkeerd, weten we zeker dat we op de juiste plek zijn. Daar hoeven niet eens de auto voor te verlaten. Van verre prijkt, achter een groot wit pand, een vuurrode kaboutermuts. De kleur van het hoofddeksel steekt schril af tegen de heldere lucht gevuld met schaapachtige wolken. “Ik denk dat we er zijn,” kondigt mijn wandelmaatje, met een knipoog, aan.
Hier in de Belgische Ardennen startten in de jaren ’70 van de vorige eeuw twee zwagers een brouwerij. Eerst in de garage, een succesvolle periode later op het terrein dat we nu betreden. De mannen maakten van hun hobby een levenswerk. De iconische kabouter, luisterend naar de naam Marcel, siert sinds 1983 de flessen van het La Chouffe bier. Deze iconische mascotte is, zo vernemen we van een medewerker in de souvenirshop, gekozen omwille van de vele legendes over mythische figuren die in de Ardennen de ronde doen.
“Weet je,” zegt hij, half fluisterend om het verhaal spannend te maken en met een flink Frans accent,” over Marcel wordt gezegd dat hij een brave, ijverige, hardwerkende kabouter is. Bovendien,” voegt hij eraan toe,” is hij niet alleen. Hij krijgt dagelijks hulp van zijn familieleden Malcolm, Matthew en Micheline.”
Wanneer we opmerken dat Marcel en zijn familie er anders uitzien dan voorheen reageert hij,” Zelfs kabouters gaan met de tijd mee, maar ze houden nog altijd van natuur, bos en avontuur.” Laten wij daar nu ook voor gekomen zijn.
De nutons van Promenade de la vallée des fées
Een vrouw met modder aan haar laarzen en een hond die haar vooruit trekt, ziet ons weifelend op het kruispunt nabij de brouwerij rondkijken. Ze spreekt ons in het Frans aan, niet direct ons sterkste punt. Een ding blijft ze herhalen, het woord ‘nutons’, dat overduidelijk niet in ons vocabulaire voorkomt. Google translate brengt uitkomst en laat weten dat de vriendelijke dame ‘kleine mannetjes’, de Ardennen variant van kabouter- of elfenfiguren, bedoelt. Met een lach op het gezicht zeggen we” Oui, la Promenade de la vallée des fées.” Ze wijst ons de goede richting en niet veel later hebben we asfalt onder onze wandelschoenen verruilt voor een ondergrond bestaande uit aarde en mos.
Het pad versmalt, de helling zet in. We passeren enkele (kweek)vijvers en spotten warempel zelfs een kreeft aan de waterkant. De modder aan de laarzen verraad waar de vriendelijke vrouw die we in het dorp troffen, was voordat ze ons de weg wees. Bij een doorwaadbare plaats steken we de rivier over om aan de andere zijde verder te stappen. De natte zolen absorberen gulzig het mulle zand op. Over een houten bruggetje vervolgen we onze route, die meer en meer in hoogte toeneemt. Het kleine beekje is onze gids tot het einde van het bos. Op een open plek vangen we een glimp van de vallei onder ons op.
Nachtelijke helpers
Uitrustend op een bankje pakken we opnieuw de telefoon uit de rugzak. Toch eens even kijken wat die vrouw nou precies bedoelde met ‘kleine mannetjes’. De ‘nutons’ die ook wel aangeduid worden als feeachtige wezens, schijnen de bewoners van de streek na het zakken van de zon te helpen. De legende wil dat schoenmakers uit de regio versleten schoenen en wat te eten achterlaten bij de groten. Wanneer zij bij het gloren van de dag naar dezelfde plek terugkeren, vinden ze de schoenen gerepareerd terug. Deze nutons hebben blijkbaar, uit het zicht van de buitenwereld, het werk voor hen gedaan.
➡️ Wandelen in Vlaanderen? Check deze Bruggeskeswandeling eens.
Na stijgen, volgt dalen
De hoogtemeters die we eerder bergopwaarts bedwongen hebben, moeten we, vanzelfsprekend, ook weer afdalen. Een flinke kuitenbijter. Onderweg valt zowel langs de Martin-Moulin en de Ruisseau de Chevral, de twee beken in het gebied, iets op aan de bomen. In eerste instantie slaan we het niet direct gade, maar wanneer meer en meer bomen dezelfde symptomen vertonen, begint het op te vallen. De stammen zijn beschadigd, de een lichtjes bij de ander lijkt of er iemand lukraak met een kettingzaag tekeer is gegaan om de stam. De schuldigen? De lokale beverpopulatie.
Teruggekeerde knagers op Promenade de la vallée des fées
“Ik hoor wat,” zeg ik tegen mijn wandelmaatje. “Wat dan?” We vertragen onze pas, kijken in het rond. Komen tot stilstand en turen over het water. Wederom een geluid. Geknaag. Gespetter. Hoewel we geen enkele bever spotten, zien we wel een indrukwekkend netwerk van burchten en dammen. Wist je dat het ijverige werk van de bever, waarvan de populatie rondom het jaar 2000 terugkeerde, in de beek gunstige effecten op de waterhuishouding heeft? De gebouwde dammen helpen water vasthouden en sediment afzetten, hetgeen bijdraagt aan ecologische stabiliteit in het natuurgebied.
Bij elke afdaling danken we onszelf dat we onze sneakers voor aanvang van de wandeling verruild hebben voor een paar degelijke wandelschoenen. Hoewel de afstand slechts iets meer dan 5 kilometer is, is het zeker geen gemakkelijke wandeling. Het hoogteverschil, maar vooral ook de natte stukken vragen om degelijk materiaal. Laat je daardoor zeker niet tegenhouden, want de tocht is heerlijk rustgevend. Een afwisselende mix van verschillende beekjes, fraaie plaatselijke fauna en flora, schattige bruggetjes en brede bospaden. De bosrijke omgeving doet denken aan de droomvlucht in de Efteling. Wie weet zijn de elfen en feetjes uit de attractie van het bekende pretpark net als de bevers, wel aanwezig, maar buiten ons zichtveld.
Eenmaal terug in de bewoonde wereld stampen we de modder uit het profiel en stappen Achouffe Valley binnen. Bovenop op een heuvel, met prachtig uitzicht over de vallei van Achouffe en de Brasserie d’ Achouffe, genieten met een vers getapt glas La Chouffe in de ene hand en een warme croque-monsieur in de andere hand van de gemaakte wandeling. Wat een verhaal, wat een ervaring, wat een tocht.
Eerder verschenen in Toeractief magazine
